Allereerst even een momentje om mijn jarige schoonmoeder te feliciteren.

 Van Harte !!! En dan mijn fotomomentje van vandaag:

 

 

Het Nederlands Elftal weer terug in Nederland. Helaas zij hebben het net niet mogen halen. Maar twee is als zo'n klein landje toch ook best oké?! De Gemeente Amsterdam vond dat in ieder geval wel en heeft de voetballers een rondvaart en huldiging aangeboden. Aanvankelijk zou de rondvaart er alleen komen als Nederland Wereldkampioen zou worden, maar uit veiligheidsoverwegingen en om de drukte wat te spreiden heeft de Gemeente er voor gekozen toch een 7 kilometer lange rondvaart voor de spelers te organiseren.

 

 

Als inwoner van Amsterdam moet je toch proberen in ieder geval een glimp van deze feestelijkheden op te vangen. Dus op internet de vaarroute bekeken en een rustig punt aan het begin van de route uitgekozen om alles goed te kunnen bekijken. Ongeveer een uurtje voor de geplande aanvang van de rondvaart getooid in oranje kleding met de kinderen in de tram op weg gegaan naar het Muziekgebouw aan het IJ. En dan begint het wachten. Voor de kinderen was dat uurtje wachten best moeilijk en ze vonden het erg lang duren.

 

 

 

 

Er kwamen steeds meer bootjes langs met in oranje gekleedde mensen, maar waar bleef nou toch die boot met de spelers vroegen zij zich steeds af. En dan.... Om ongeveer 14:30 uur klonk er een gejoel vanuit het publiek, over onze hoofden scheerde een aantal heli's waaronder dus de heli die de spelers naar de Marinebasis Kattenburg moest brengen. 

 

 

 

 

 

 

De heli's maakten nog een aantal rondjes boven het IJ om de mensen alvast een beetje op te warmen. Om een uur of 15:00 was het eindelijk zover.

 

 

De oranje confettie schoot de lucht in en daar waren de boten met spelers, pers en genodigden. De spelers werden luid toegejuichd. Het was een prachtig gezicht. De boot ging verder naar de andere kant van het Muziekgebouw en naar de kop van Java eiland met inmiddels een hele bontgekleurde stoet van bootjes achter zich aan.

 

 

 

 

Vanaf de trappen van de PTA hadden wij een mooi uitzicht over het IJ en alle drukte op het water.

 

 

Toen de boten uit ons zicht verdwenen zijn we weer richting huis gegaan om op de tv verder te kijken. We waren net op tijd thuis om te zien hoe de spelers het podium van het Museumplein op kwamen.

 

Op de kop van het Java eiland staat een beeld van een zeeman met de bijnaam Joop Hoorn, naar een bootsman die bij De Stoomboot Maatschappij Nederland werkte.

 

 

 Hij draagt een zuidwester en tuurt over het IJ naar het Noordzeekanaal. Hij wacht op de thuiskomst van zeelieden van De Stoomboot Maatschappij Nederland. Zeeman op de uitkijk is eenh monument ter herinnering aan de 321 zeelieden van de SMN die omkwamen in de tweede wereldoorlog en nooit meer terugkwamen in de Amsterdamse haven.

 

 

 Tegen de sokkel is een plaat met de namen in memoriam aangebracht. Op een aparte steen wordt het verhaal van het kunstwerk verteld.

 

 

 

Op de hoek van het Turfdraagsterpad en de Binnengasthuisstraat zie je een gevelsteen waarop een staande vrouw is afgebeeld die bezig is met het vullen van een grote mand. De aanwezigheid van de steen op eze plek wordt duidelijk als je weet dat van 1564 tot 1642 op het gedeelte van het Rokin dat in 1946 weer officieer de naam oude turfmarkt terug kreeg een turfmarkt was gevestigd. Vanaf de turfmarkt liep een smal steegje achter de toenmalige zuidelijke bebouwin van de Grimnessesluis en de Grimburgwal. Bij de bouw van de Nederlandsche Bank in 1869 en de kraamkliniekin 1868 bleef dit steegje gehandhaafd als een afsluitbare toegang tot het achterterrein van de kraamkliniek. Bij de herinrichting van het Binnengasthuisterrein kreeg de doorgang in 1986 de naam Turfdraagsterspad omdat hier toendertijd veel vrouwen woonden die op de turfmarkt werkzaam waren. Het turfdragersgilde kende vier functies, turfdragers, turfheffers, turfvulsters en turfraapsters. De raapsters werkten in het schip waarmee de turf was aangevoerd. Zij vulden kleine manden die door de schippersknecht in tonnen overgestort wrden. De knechten droegen aan wal. Aan de wal zorgden de turfheffers ervoor dat de inhoud van de tonnen over manden verdeeld werd welke door de turfvulsters geschud en op inhoud gecontroleerd wrden. De heffers tilden de volle manden op de schouders van de turfdragers die ze naar de markt brachten. Het turfdraagsterspad moet dus eigenlijk turfvulsterpad heten want het dragen werd uitsluitend door mannen gedaan.

 

Amsterdam is de stad in Nederland met de meeste gevelstenen. De gevelsteen De vier heemskinderen is te vinden op een pand op de hoek van de Herengracht en de Leidse gracht. De steen is aangebracht in de gevel van Herengracht 394. In het midden van het fries, boven de hoge houten pui zie je het ros Beyaard met de vier heemskinderen op zijn rug. De kinderen zijn gekleed als geharnaste ridders met helmen en schilden. De vier heemskinderen zijn Adelaart, Ritsaart, Writsaart en Reinoud

 

Voor de liefhebbers van gevelstenen zal er nog een vervolg op mijn vorige log komen. Maar voor ik verder ga met de gevelstenen eerst dit plaatje van het zaterdagnacht in sneeuwwit omgetoverde rijtje bomen aan de President Allendelaan in Amsterdam.

 

De gevelsteen is een natuurstenen plaat met een inscriptie en vaak een emblematische voorstelling in reliëf die de voorgevel van een gebouw siert. De gevelsteen verleent het gebouw een eigen herkenbare identiteit. In de 17e en 18e eeuw werden deze stenen gebruikt als huisteken omdat er toen nog geen huisnummering bestond.

 

 

Veel gevelstenen hadden betrekking op het beroep van de oorspronkelijke bewoner van het pand. Wanneer men zich wilde onderscheiden van een collega die vrijwel dezelfde afbeelding op zijn steen had, dan voegde men iets toe, bijvoorbeeld een kroon. Tegenwoordig komen gevelstenen vooral in Nederland voor maar ook op enkele plaatsen in het buitenland zijn gevelstenen te vinden.

 

 

Varanen zijn een famillie van de hagedissen die wordt gekenmerkt door de grote lengte tot wel drie meter, een lange nek en staart en een gespleten tong.